نوع مقاله : مقاله پژوهشی

نویسندگان

1 مامایی، دانشکده پرستاری و مامایی، دانشگاه علوم پزشکی ایلام، ایلام، ایران

2 گروه آموزشی معارف اسلامی، دانشکده ی پزشکی دانشگاه علوم پزشکی ایلام؛ ایران

چکیده

مقدمه: مهمترین مهارت ضمن تدریس، برقراری ارتباط موثر استاد با دانشجو است؛ کیفیت رابطه‌ی استاد با دانشجو در کلاس درس از نوع روابط پیچیده‌ی انسانی است که عوامل متعدد و گوناگونی در آن موثرند از جمله توانایی معنوی؛ هدف این مطالعه این است که آیا بین نگرش و میزان معنویت استاد و دانشجو در فرایند ارتباط رابطه‌ی معناداری برقرار است یا خیر؟
روش: روش پژوهش حاضر از نظر هدف کاربردی، از نظر نحوه‌ی گردآوری اطلاعات، توصیفی واز نوع پیمایشی است. جامعه‌ی آماری شامل دانشجویان دانشگاه علوم پزشکی ایلام در سال تحصیلی 97-96 است که با فرمول کوکران و از طریق روش نمونه‌گیری تصادفی ساده، تعداد 334 نفر از این دانشجویان به عنوان نمونه انتخاب شدند؛ جهت جمع‌آوری داده ها از پرسشنامه‌ی توانایی معنوی شهیدی و فرج نیا (1391) و پرسشنامه‌ی ارتباط بین استاد و شاگرد (1396) استفاده شد. داده-ها با استفاده از معادلات ساختاری و نرم افزار AMOS مورد تجزیه و تحلیل قرار گرفتند.
بحث: نتایج تحقیق نشان داد که توانایی معنوی بر تمامی گویه‌های مربوط به کیفیت رابطه‌ی استاد و دانشجو از جمله:
(شاخص برازندگی توانایی معنوی، برازندگی تحلیل عاملی توانایی معنوی، برازندگی روابط بین استاد و دانشجو و شاخص برازندگی نهایی) بجز نوع درس تاثیرگذار است.
نتیجه‌گیری: اساتید با استفاده از تکنیک و مهارت ارتباطی معنویت، می‌توانند روابط علمی و تربیتی خود را با دانشجویان عمیق تر کنند. بر این اساس توجه به برنامه‌ریزی و عملیلتی کردن امور معنوی هم در سرفصل دروس مرتبط و هم در برنامه‌های فرهنگی، امری ضروری و مکمل نظام آموزش است.

کلیدواژه‌ها